SPORTOWY ŚWIAT

Dziś jest niezwykły dzień, Polacy grają w finale europejskiego czempionatu. Co prawda nie chodzi o jakiś mega popularny na świecie sport, bo siatkówka to nadal, w porównania choćby do koszykówki sport "świetlicowy", ale też nie jest to piłka wodna.

Tak się jakoś szczęśliwie składa, że od 2006 roku gramy w finałach takich imprez. Siatkarze i piłkarze ręczni z powodzeniem podtrzymują sportową dumę naszego narodu. Problem w tym, że nie pamiętam, kiedy nasza męska drużyna narodowa zdobyła mistrzostwo. To nie przypadek, że ani razu nie sięgneliśmy po złoto. Polacy już pięciokrotnie zdobywanli srebrne medale mistrzostw Europy w siatkówce. Perspektywa bycia Mistrzami Świata, czy Europy chyba za bardzo nas przytłacza i po wygranym półfinale turniej się dla nas po prostu kończy. W dniu dzisiejszym odstępstwa od tej zasady nie przewiduję.

Już w połowie drugiego seta przestałem oglądać mecz naszych "talentów" z brazylijskimi talentami. Nie dało się na to patrzeć, po prostu dość mam błazenady w polskim wykonaniu. Niech inni uczą się zagrywać dopiero w meczu międzypaństwowym, ale nie Polacy. Gdy widzę kubańskie dzieci w wieku 15-20 lat, jak robią swoją zagrywką sieczkę wśród bułgarskich przyjmujących, to nie mogę zrozumieć, jak można na naszych 25-latków mówić, że są "perspektywiczni".

Jeśli ktoś pisze na forum, że Woicki będzie wzmocnieniem danego klubu, że jego transfer to dobre posunięcie, potrafię przystać na to stwierdzenie, ale tylko jeśli ten zespół nie będzie miał ambicji, by wygrać coś w Europie. Na poziom naszej ligi Woicki jest O.K.

Puchar Polski siatkarzy w tym sezonie powędrował do Bełchatowa. Ekipa Castellaniego bez większych problemów przebrnęła przez całe eliminacje, a w turnieju finałowm nawet nie straciła seta. Najpierw w trzech setach pokonała Resovię Rzeszów, a w finale szybko odprawiła z kwitkiem AZS UWM Olsztyn. Jedynie mecz półfinałowy, między Olsztynem, a Kędzierzynem dostarczył więcej emocji, bo zakończył się po tie-break-u. Pozostałe dwa mecze były krótkie i nudne, gdyż Skra Bełchatów przewyższała rywali o całą klasę sportową. Pomimo, że Kielce przygotowały się od strony organizacyjnej do Pucharu Polski, to jednak poziom sportowy nie dopisał. Nawet nie można tegorocznego turnieju porównywać do zeszłorcznego, rozgrywanego w Poznaniu. Tamten, choć był dłuższy (udział brało osiem drużyn), intensywnością, spektakularnością meczów i przede wszystkim - poziomem sportowym bije dzisiejszy na łopatki.

Szkoda, że mamy tylko jeden zespół w Polsce na top-europejskim poziomie.

Bardzo zacięty był pojedynek w ¼ siatkarskiej Ligi Mistrzów pomiędzy Skrą Bełchatów a Iskrą Odincowo. W wypełnionym dziesięcioma tysiącami kibiców, łódzkim Pałacu Sportu, lepsi okazali się Polacy, którzy wygrali 3:2. Rewanż za tydzień w Rosji powinien być raczej formalnością i do turnieju Final Four w Pradze Skra... chyba nie pojedzie. Piszę „chyba”, bo matematyka w tym przypadku niczego nie przesądza. Doświadczenie i historia jednak przekonują, że polski zespół bez polskich kibiców już taki mocny nie jest. Przypomnę tylko, że w grupie Skra u siebie z Iskrą wygrała 3:0, a na wyjeździe przegrała w takim samym stosunku setów. Ktoś może mi zarzucić, że przecież Bełchatowianie pokonali na wyjeździe Panathinaikos. Zgadza się, ale tamten mecz oglądało na żywo w ateńskiej hali więcej Polaków niż Greków. Skra wtedy czuła się jak u siebie w domu.

Co zatem jest przyczyną, że budowany pod Ligę Mistrzów (bo w kraju nie ma godnego siebie konkurenta) bełchatowski Dream Team zakończy udział w tych elitarnych rozgrywkach w ostatniej kolejce przed FF? Odpowiedź brzmi: „brak ognia”. Skra jest bowiem zespołem bardziej defensywnym niż ofensywnym. Antiga, Bąkiewicz są nieźli w ataku, ale ich głównym zadaniem jest odbieranie silnych serwisów rywali i dobra gra obronna, a nasi środkowi razem wzięci nie mają chyba tyle sił co sam Jegorczew. W dzisiejszym meczu tylko Mariusz Wlazły i Dawid Murek potrafili postraszyć Rosjan silnym serwisem. Co prawda dzielnie wspierał ich Marcin Możdżonek, ale do czasu, póki Verbov nie znalazł sposobu na floty Polaka. Poza tym Mistrz Polski składa się z zawodników, którzy aby grać na najwyższym światowym poziomie potrzebują impulsu z zewnątrz w postaci wsparcia kibiców. W Odińcowie niestety będzie zupełnie inna atmosfera niż ta znana z polskich hal. Bąkiewicz i Wlazły nie będa mogli liczyć nawet na oklaski po ich udanej akcji. Bedzie cicho, sterylnie, nieprzychylnie... w końcu smutnie dla siatkarzy Skry. Wiem, że to czarna wizja, ale zawsze tak się kończyło gdy polscy "volejboliści", czy to w barwach częstochowskiego AZS-u, Jastrzębskiego Węgla, czy w końcu Skry Bełchatów, wyjeżdżali daleko na Wschód.  Przykro mi to mówić, ale w tym roku w turnieju finałowym, rozgrywanym u naszych południowych sasiadów nie będzie tłumów polskich kibiców i gorącej atmosfery. Będzie skromnie i ładnie, lecz bez ułańskiego polotu.

PS. Giba ma kontuzję ręki i jak sam powiedział, jedzie prosto do szpitala. Jeśli go zabierze łódzkie pogotowie... biedak nawet nie wie co go czeka...

Rok 2008: Po tym sezonie kończę karierę. Mamy rok 2009: Po tym sezonie kończę karierę. Pavel Nedved mówi, że tym razem już na 100 % żegna się z wyczynowym uprawianiem piłki nożnej. 36-letni pomocnik "Starej Damy" już podobno wszystko uzgodnił z rodziną, marzy co prawda o wygraniu jeszcze w tym roku Ligi Mistrzów, ale ten sezon ma być ostatnim w jego karierze.

Można byłoby w tym momencie podsumować dokonania czeskiego piłkarza, ale poczekajmy. Taka wcześniejsza zapowiedź to jakby wołanie człowieka we mgle o radę, o pomoc. Nedved zdaje się mówić do kibiców - Słuchajcie, za trzy miesiące chcę zawiesić buty na kołku. Co wy na to? Za odpowiedź nie służy pewna anegdota związana z Franciszkiem Smudą. Pod koniec jednego z meczów Zagłebia Lubin zmęczony piłkarz podbiega do linii, przy której stoi Smuda i woła: Trenerze, nie mogę już biegać, chcę zmianę, nie mam sił. A "Franz" bierze bidon i rzuca nim w piłkarza krzycząc: Zapie*dalaj!!!

Zatem wiesz Pavel, co masz robić...